مهران تقوای معصومی: رشت، شهری که نامش با باران و پوشش گیاهی بی‌بدیل گره خورده است، امروز در نقطه‌ی عطفی از تاریخ زیست‌محیطی خود ایستاده است. آنچه روزگاری «نفس شهر» نامیده می‌شد، اکنون زیر فشار بی‌رویه توسعه‌ی شهری، ساخت‌وسازهای نامنظم و مدیریت ناکارآمد منابع طبیعی، در حال تنگیِ نفس است. محیط زیست رشت تنها به معنای وجود چند پارک یا فضای سبز پراکنده نیست؛ بلکه زنجیره‌ای از اکوسیستم‌های کوچک، درختان قدیمی، مدیریت صحیح پسماند و حفظ کیفیت آب و خاک است که اصالت این شهر را تضمین می‌کند. با این حال، شاهد هستیم که بتن‌سازی‌های بی‌رویه و کاهش پهنه‌های سبز، نه تنها زیبایی بصری شهر را هدف قرار داده، بلکه سلامت عمومی شهروندان را نیز به مخاطره انداخته است. ما امروز برای رشت، نیازمند نگاهی فراتر از پروژه‌های کوتاه‌مدت هستیم. مدیریت شهری باید از نگاه «توسعه‌ی فیزیکی» به سمت «توسعه‌ی پایدار» حرکت کند. حفاظت از درختان که با ریشه‌های عمیق در تاریخ این شهر دارند، مدیریت هوشمندانه پسماند و بازگشت به الگوی شهر سبز، دیگر از خواسته‌های لوکس نیست؛ بلکه ضرورتی برای بقای رشت است. اگر امروز برای حفظ این میراث سبز برنامه‌ریزی نکنیم، فردا با شهری روبرو خواهیم بود که تنها نامش رشت است، اما روح و هویت سبزش را در میان دود و بتن گم کرده است.